จริงหรือที่อาสาสมัครช่วยเหลือฉุกเฉินต้องเสียสละ? มุมมองของคนในวงการ
จริงหรือที่อาสาสมัครต้องเสียสละทั้งชีวิต?
ผมเจอคำถามนี้บ่อยครั้ง เวลาบอกเพื่อนหรือคุณแม่ว่าผมทำงานอาสาสมัครกู้ภัย คนส่วนใหญ่จะมีลุคเห็นใจ แล้วพูดว่า "เสียสละจังเลย" หรือ "ยอดเยี่ยม ขอให้แข็งแรง" เสียงท่านี้ดีใจเหมือนกำลังบอกฉันว่าเลิกสิ่งที่ชอบไปเลย ในความเห็นของผม มันคือการเข้าใจผิดใหญ่หลวงที่ต้องแก้ไข
ทำไมถึงคิดแบบนั้น? เพราะว่า การเป็นอาสาสมัครในสนามกู้ภัยจริงๆ มันไม่ใช่การเสียสละ มันคือการได้รับ
สิ่งที่หลายคนไม่เห็น
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเข้าร่วมเป็นอาสาสมัครกู้ภัย ก็ประมาณ 8 ปีที่แล้ว ผมเห็นภาพอื่นๆ ที่ไม่ใช่แค่การรับความเสี่ยงและทุกข์ทรมาน บ่อยครั้งเมื่อคนนอกมองการช่วยเหลือฉุกเฉิน พวกเขาจินตนาการถึง ความเสียสละ การเสริมสร้างชื่อเสียง ความมหาศาล บ้างก็เห็นหน้าที่อย่างเคร่งขรึม
แต่จริงๆ แล้ว? มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ
ผมได้เพื่อนซึ่งฝ่ายหลายครอบครัว มีพวก ญาญ่า มีพวกสุนัขแม่เลี้ยงกลุ่มเล็กๆ บางคนเป็นแม่เลี้ยง บางคนวางแผนแต่งงาน บางคนกลัวความมืด มีคนกลัวสูง มีคนเป็นโรคไข้หวัด บ่อยครั้ง ผมเห็นว่าแต่ละคนมีชีวิตของตัวเอง และเวลาเข้าโรงแรมกู้ภัย พวกเขาก็เอาบุคลิกตัวเองมาด้วย พวกเขาไม่ได้ทิ้งอะไรไว้นอกโรงแรม
สิ่งที่ผมได้รับ ที่ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน
ลองคิดดูสิ คุณเคยมีคนอื่นที่รู้คุณในตัวของคุณจริงๆ ไหม? ไม่ใช่เวอร์ชั่นที่ติดตั้งสังคมมีเดีย ไม่ใช่ตัวตนที่ใส่สำหรับประชุมพอ และแน่นอนว่าไม่ใช่ตัวตนที่ปลอมเทียม
ในโรงแรมกู้ภัย ชั่วโมงดึกยามค่ำคืน เมื่อเซลยืนตรวจเครื่องมือสำรับช่วยเหลือหรือนั่งกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน คนจริงมันก็ออกมา คุณไม่สามารถปลอมตัวได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ยากลำบาก หรือพูดจาโต้ตอบกับเพื่อนร่วมงานที่ลึกซึ้ง
ได้เพื่อนที่แท้จริง ได้พี่เลี้ยงที่ห่วงใยคุณ ได้ความเข้าใจในความสามารถของตัวเอง—นี่มันสิ่งมหาศาล ผมว่าสิ่งเหล่านี้ถูกต้องที่สุดที่จะพูดว่าได้รับ ไม่ใช่เสียสละ
เรื่องของแรงบันดาลใจ ที่ลึกไปกว่าวาระของประชาชน
ผมสังเกตว่าหลายคนเข้าอาสาสมัครด้วยเหตุผลต่างกัน มีคนที่รู้สึกเรียกร้องจากหัวใจ มีคนขี้สงสัยว่าตัวเองทำอะไรที่มีคุณค่าสำหรับสังคมได้ บ้างก็อยากทดสอบตัวเองว่าแข็งแรงพอไหม
แต่ไม่สำคัญว่าลงเหตุผลไหน สิ่งที่ผมเห็นคือ เมื่อคนจากพื้นหลังต่างกัน ทำงานด้วยกันเพื่อเป้าหมายเดียว ก็เกิดอะไรบางอย่างที่พิเศษมาก
ผมคิดว่านี่คือประเด็นที่หลายคนไม่เข้าใจ คุณไม่ได้เสียสละอะไร คุณกำลังค้นหาอะไรสำคัญ และในกระบวนการนี้ คุณก็พบมันทีละนิด
ความจริงที่ไม่ปลอดโปร่ง
ผมไม่ได้บอกว่าทุกอย่างสุดสวรรค์ ในวงการนี้มีความท้าทายจริงๆ บ้าง บ่อยครั้งที่ต้องออกไปในเวลาที่ควรอยู่บ้านกับครอบครัว มีครั้งที่เห็นสิ่งที่ลืมไม่ได้ ทรมานใจบ้าง ลูกชายที่บ้านอาจไม่ใจดี ว่าทำไมไม่อยู่ที่บ้าน ทั้งจ่ายเงินเดือนก็ไม่เยอะ
แต่เมื่อผมเปรียบเทียบกับความสุข ความภาคภูมิใจ และการได้สัมผัสชีวิตของคนอื่นๆ มันก็เสมอกันหรือว่าสูงกว่าหลาย
เข้าใจใจร่วมสังคม มันไม่ใช่เสียสละ
ผมอยากบอกคนที่ยังคิดว่าการเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือฉุกเฉินต้องเสียสละว่า ลองเปลี่ยนมุมมองของคุณ
เมื่อคนไข้หรือผู้ประสบอุบัติเหตุนั้นปลอดภัยแล้ว เมื่อครอบครัวนั้นไม่ต้องระติดระวังความตายแล้ว อารมณ์ที่ทะลักออกมาคืออะไร? มันคือความสำเร็จ มันคือการรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ มันคือความหมาย
ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่หมดตัวไปหาความหมายตลอดชีวิต ผมกำลังจะบอกคุณว่า ผมเจอเมื่อเข้าโรงแรมกู้ภัย
สำหรับผู้ที่กำลังคิดจะเข้าอาสาสมัคร
ถ้าคุณกำลังนั่งคิดว่า "นั่นคือการเสียสละแหละ" และเลิกคิดวะหว่างลงคำสมัครแล้ว ผมอยากกล่าวกับคุณว่า อย่าให้คำที่คนอื่นใช้กำหนดชีวิตของคุณ
แน่นอนว่าการเป็นอาสาสมัครไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสำหรับทุกคน มีคนที่จริงๆ ต้องเลี้ยงครอบครัว มีภาระหนักแหนักจนไม่ได้ มีคนที่การเป็นอาสาสมัครอาจเพิ่มความเครียดมากกว่า แต่จะคิดว่ากิจกรรมนี้คือการเสียสละ? ไม่ใช่
นี่คือการเลือก การหาความหมาย การเติบโตอย่างจริงจังของตัวเอง
สรุป: ความหมายของคำนั้นสำคัญ
ผมอยากให้เรามองใหม่ที่คำว่า "เสียสละ" เมื่อพูดถึงอาสาสมัครช่วยเหลือฉุกเฉิน เพราะเป็นคำที่มีน้ำหนักลบ มันทำให้ดูเหมือนว่าเรากำลังสละสิ่งดี ทำให้เสียหาย
ในความเป็นจริง สิ่งที่เรากำลังทำคือร่วมมือกับเพื่อนมนุษย์อื่นๆ เพื่อให้ชีวิตของเขาดีขึ้นสักนิด
และจากการทำเช่นนั้น? เรากลับเอาหรับได้เสมอ อาจไม่ใช่เงิน อาจไม่ใช่ชื่อเสียง แต่เป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่านั้น
ดีกว่านั้น มันคือการทำให้ชีวิตของเรามีความหมาย
แสดงความคิดเห็น